New VPRO 3voor12 footage will appear on the WWW.interNet very soon. 40 minutes full of song and dance were recorded and it turned out great. We’ll keep you informed on that. Or check their site (3VOOR12) for info.
We’ve also made it to the KINK 40 charts, very nice! Last time I checked we held the 20th spot.
Did anyone see the poster for the concert at Vera in Groningen? Damn pretty! Check it here at the Vera website.
Oh, fair trade coffee cookies rock! Yes, they do…so does everyone coming to our shows. You rock.
Next post will include loads and loads of really important and interesting stuff. Hopefully…
(let’s try this in english, shall we?)
Our Fall tour is rolling along nicely, thank you for being there with us!
Check our myspace for the next shows, they are going to be great, and we need your support.
We won’t be playing alone all the time. Ninginkata, the Sheer, El Pino & the Volunteers, will help along playing the chilly cold of your bones, with winter at our doorsteps. Do check out the nice Roots of Heaven festival at Patronaat, Haarlem on 28th of november, where we share the bill with Anne Soldaat, and some nice American/Canadian bands!
Our Onderinvloed.com cover-session is also shortly due to pop up on the internet for your concideration. Vincent and myself played some nice tunes in our musicbasement. keep an eye out for that one.
So, please come to the shows, buy the albums, or we’ll keep buggin’ you about it!!
Hallo vrienden, we zijn morgen te gast bij De Wereld Draait Door!
En dat is heel mooi. we spelen onze nieuwe single, Wrong Way Out. Die komt begin oktober uit, maar hij staat natuurlijk ook op Olympus, ons nieuwe album.
News — Tags: update — TheHorseCompany — September 2, 2009
Nou nou, dat mocht ook wel eens, zo’n update!
De afgelopen maanden hebben we ons flink voorbereid op de komende optredens, een aantal daarvan hebben we al gehad. Zo speelden we op de Zwarte Cross, en in het voorprogramma van Blitzen Trapper. En nu zijn we voldoende opgewarmd voor het najaar. Op 9 september zijn we te gast bij 3voor12radio, en op 11 september zijn we alweer in Amsterdam want dan begint onze najaarstour in pakhuis Wilhelmina. Voor overige windstreken en data kan je het beste onze myspace bezoeken. Dan hoor je ook gelijk wat fraaie liedjes langskomen!
de paardenfluisteraars willen één ieder graag toefluisteren: “Bedankt voor het feestje van afgelopen vrijdag!” Het was gezellig altesaam. Naast veel bier zijn er ook veel ceedees en elpees verkocht. Daar zijn we blij mee. Met het concert van Paulusma waren we ook erg blij. Wat een fijne band…
We willen ook graag het volk van Hedon bedanken voor van alles. Vooral voor het soepele rookbeleid in de kleedkamer, het donders fijne eten en de gastvrijheid. Ook is dit een mooie gelegenheid om de regelneven van Goomah te bedanken; Frank en Arjan bedankt voor het geheister en het vertrouwen!
En euh…natuurlijk de kerels van de crew die naast de techniek ook voor een boel gezelligheid zorgen; ome Willem, neef Marthijn en tante Dennis donders bedankt.
Onze gastmuzikant Margot willen we natuurlijk niet overslaan! Bedankt deerntjen. Snetver…de flexibele merchandise man Wout O. was ook niet te versmaden. Ook dank.
De nieuwe plaat “Olympus” is vanaf vandaag verkrijgbaar. Opgenomen in Texas en uitgebracht door Goomah Music. Veertien tracks maar liefst, waarvan je er een aantal kunt beluisteren op de discography pagina. Oh, en uiteraard kun je de plaat kopen via de site! Doen!!
De tornado’s zijn zonder ons te raken langsgetrokken, helaas waren de kampvuurbonen wel verzopen. De laatste dagen hebben we nog een aantal gastmuzikanten over de vloer gehad, waaronder Joe de percussionist en Jeffrey de saxofonist. Joe heeft met Fidel Castro de handen geschud, dus van deze grote staatsman zijn we nu nog maar 1 handdruk verwijderd!
Jeffrey heeft zijn allergrootste en allerkleinste saxofoons meegenomen, een prachtig gezicht. Hun partijen staan er in no time op, da’s goed voor het budget maar jammer dat ze niet langer hoeven te blijven, het zijn allebei geweldige kerels met goeie sterke verhalen. Jeffrey is zo iemand die niet ophoudt met muzikaal zijn, hij heeft terwijl hij een beetje rondreed ontdekt dat hij kon keelzingen als een steppemongool. Is in het echt nog wonderbaarlijker dat op tv!
De laatste dagen stonden ook in het teken van de zangpartijen, en die hebben we anderhalf uur voordat we moesten vertrekken afgerond. Wat whisky wel niet voor de strot kan doen! Nu zijn ze dus af, 14 nummers komen er waarschijnlijk op de plaat. Matt gaat de komende tijd met de mix en mastering bezig, en laat via de mail de vorderingen horen. Ik kan niet wachten op het uiteindelijke resultaat, ik weet natuurlijk wat we opgenomen hebben, maar om het kindje dan uiteindelijk voor de eerste keer op de draaitafel te leggen, de volume knop open te draaien en volledig uit m’n plaat te gaan… Liever nu dan straks! Maar misschien is dat genot nog groter als je er op moet wachten.
Daar hangen we dan op de George Bush Intercontinental Airport te Houston. Er hangt een rare geur in de lucht, en al vrij snel is iedereen er van op de hoogte dat die lucht van mijn schoenen afkomstig is. Gevalletje te weinig sokken voor teveel dagen, en helaas niet op het goede idee gekomen om er eens wat te wassen. Kan nog wat worden, ik heb ooit eens gelezen dat iemand het vliegtuig is uitgezet omdat zijn voeten te erg stonken.
We vliegen zo, en alles wat de geurpret zou kunnen drukken is al ingecheckt omdat vloeistoffen en flaconnetjes niet meer met de handbagage mee mogen.
Voor zover berichten van de Horse Company uit Texas, iedereen die het gevolgd heeft, heel erg bedankt voor het lezen. Ik hoop jullie snel weer te zien of voor het eerst te ontmoeten!
Gisteren was de eerste dag dat we Scott Danbom in de studio hadden, hij speelt orgel, piano, rhodes en fiddle. Echt te gek, eergisteren een toeterspeler (Jay van the Polyphonic Spree) en nu hij! Scott speelt in lokale grootheden als Centro-matic, South San Gabriel en Slobberbone, en we vinden het een eer dat hij wilde meespelen op onze plaat. De man is een genie op de Fender Rhodes! Vrijdagavond speelde hij met een herrezen Slobberbone in Dan’s Silverleaf in Denton de spinnenwebben van het plafond. Zelden een band zo veel Whisky (en bier) zien drinken als zij. En het mooie was dat ze alleen maar beter werden hoe meer ze dronken. Moet ik eens proberen, ik ben na zo’n sloot alcohol de weg danig kwijt…
Alle gitaarpartijen staan er nu op, gisteravond ging het licht in de studio pas uit toen we de ene Fuzz niet meer van de ander konden onderscheiden, en we op het punt stonden de hele band door Fuzzpedalen te gooien in de zoektocht naar het ultieme constipatie oplossende stofzuigergeluid (en we waren heel dichtbij..) Hoewel dat natuurlijk een fraaie verdienste is voor een band, lijkt het me dat de medische branche hier jammer genoeg wellicht nog niet aan toe is.
Gisteren voor het eerst geen eten gehaald maar zelf wat bereid op het kampvuur. We hadden een soort van grill voor de worstjes gemaakt, de aardappels lagen in de gloeiende kolen en de blikken met cowboybonen stonden in de vlammen. Heerlijk gegeten. Niet dat het heel gezond was, maar na een week Taco Bell/pizza/hamburgers was het een welkome afwisseling. Jammer genoeg heeft de verandering van spijs niet voor een verandering van snurkvolume gezorgd, maar dat kan liggen aan de (minimale) hoeveelheid bier die we elke avond bij het kampvuur drinken.
Maar niks van dat alles haalt het qua adrenaline (helaas, maar ook geruststellend dat de natuur het laatste woord heeft) bij het tornadoalarm waar we met zijn allen nu naar kijken. Geweldige televisie dat tornadojournaal! Jammer dat we er ongeveer midden in zitten, er schijnt er een te zijn ten noorden van ons, en een ander is dichter bij en ten zuiden. Een kilometer of 20 is de schatting. We hebben nog geen ijsblokken ten grote van koelkasten zien neer komen (of überhaupt koelkasten..) en dat is in de moefies altijd een teken dat er nogal wat gaat gebeuren, dus waarschijnlijk schampt dit geweld ons kleine kampvuur. Al regent het wel, en da’s jammer want ik heb net een vers blik bonen in het vuur gezet…
Nou, hopelijk tot de volgende keer, en Don’t mess with Nature!
Studiohulp en assistent-engineer Brian heeft vandaag zelfgebakken bierbrood meegebracht. Ik weet niet of de term bestaat, maar ik noem hem in mijn hoofd stiekem “the relaxed American”, hij heeft nooit veel haast, is altijd behulpzaam, denkt na over zijn woorden (en heroverweegt ze) en doet zijn klussen met grote aandacht voor details. Zijn bierbrood (recept is op zak) lijkt in de verte op Indische cake, en heeft er vijf fans bij gekregen. Op het moment loopt hij met zijn laptop in de wildernis rond de studio om een draadloos netwerk in de lucht te krijgen. Studiohond Hoagy scharrelt achter hem aan, altijd geïnteresseerd in iets wat mogelijk eetbaar is, al schat hij niet altijd goed in of iets dat ook is. Een stuk hout waar een boterham lucht aan zit is ook zo weg. Of de vingers van een vreemdeling uit Nederland. Hij lijkt er zelf nog het meest van te schrikken dat hij mis hapt. Gelukkig maar want ik heb ze nog nodig.
Eergisteren hoorden we dat hier op het platteland nogal wat coyotes zijn, en ’s avonds horen we ze “yelpen”, een woord dat in hetzelfde kampvuurgesprek langskwam als “yocal” wat iets als kinkel betekend. En als je toevallig in een americana of countryband zit, en nog geen bandnaam hebt, dan heb ik een fraaie, gratis en voor niks in de aanbieding. Natuurlijk moeten de Yelpin’ Yocals wel aan een aantal eisen voldoen: U dient niet in een grote stad te wonen, of er in ieder geval niet geboren te zijn. U dient zich bij voorkeur niks aan te trekken van de wereld om u heen, het liefst zaken als internet en educatie te wantrouwen, en een concept als “open kijk op zaken” moet aan u voorbij zijn gegaan.
Onze opnamesessies verlopen erg voorspoedig, drums en bas staan er grotendeels op, en klinken geweldig. Vanochtend zouden we eigenlijk “gitaaroverdubland” gaan betreden, maar op de een of andere manier hadden we (en Matt) opeens besloten dat we nog wat extra nummers zouden gaan opnemen. Deze hebben we zo veel mogelijk met zijn allen in dezelfde ruimte ingespeeld, akoestische gitaar naast drums, bas en piano, want alhoewel ik geen poot piano kan spelen, kon ik de verleiding van het spelen op een vleugel niet weerstaan. En aangezien we met z’n allen in dezelfde ruimte stonden, en Matt nogal fan is van ambientmicrofoons, zit ie op elk spoor wel een beetje, dus wissen kan niet…. Daarentegen kreeg Arjen net de opmerking dat ‘ie saaier moet zingen op “Between Words and Lies”, zodat we twee totaal nieuwe ervaringen op één dag kunnen optekenen.
